Wednesday, March 19, 2008
fyndið hvað einn vordagur getur gert.
rauk út í dag að labba með hund þjálfarans míns (hann gefur mér einkaþjálfun í staðinn) og það var svo hlýtt að þegar ég var komin til stockbridge þar sem hann býr þá var ég orðin rennsveitt. litla hvolpgreyið - hún er reyndar ekkert lítil - iðaði alveg í skinninu að fá að hlaupa en nei, hún er í þjálfun krúttið, þurfti að halda henni í ólinni en leyfði henni svo að hlaupa í lok túrsins. hef sjaldan séð hana hlaupa jafn hratt! (hún er hlaupahundur - blanda af greyhound og collie)
páskaliljurnar eru sprungnar út hérna um alla borg og á leiðinni heim mættum við risa býflugu. ég veit ekki hvor var hræddari, hundurinn eða ég, því við hrukkum báðar við og enduðum nánast úti á götu. góðar saman!
var nefnilega farin að kvíða páskunum, þar sem ég sé fram á að sitja ein til borðs, en svei mér ef þetta verður bara ekki í lagi. þarf að muna daga eins og í dag og horfa aðeins lengra fram á við - til sumarsins - þegar ég get farið og setið úti á meadows, sötrað kaffi eða hvítvín og skrifað í bókina mína.
amm.
mariaerla ritaði @ 07:54 pm
Monday, March 17, 2008
afsakið bloggleysi - þreyta, stress, ferðalög og hittingur, æ hvað getur maður sagt? :)
fór til london og endurnærðist í fangi vina - er svo búin að eiga frábæra helgi í faðmi æskuvinkonu og skemmtilegra vina hérna í edinborg. í fyrsta sinn í langan tíma finnst mér ég sterkari en áður. tilfinning sem ég ætla að varðveita og rækta.
er annars að strembast við að skrifa í dag. óþolandi þegar maður er með hugmynd að sögu, búin að gera beinagrind en bara get ekki skrifað hana því 'röddin' passar ekki. er að prufa ýmislegt. þetta hlýtur að koma. þarf að skila henni af mér í kvöld (ritlistarhópur og gagnrýnin hjá þeim getur verið óvægin - ég hef þó verið heppin hingað til).
te og ristað brauð kalla á mig. ætla að svolgra því í mig og halda áfram.
þreytan hamrar í kollinn á mér, þrýstist út í ennið og mig langar að öskra. göngutúr er málið held ég!
***
i'm still here, waiting, writing, singing and dancing. life has been hectic, visiting friends in london and generally being a social busy bee. it's been lovely and i can feel myself gaining strength. otherwise i'm writing - and struggling with a story today. annoyed and tired i shall have tea and toast. rock on! :)
mariaerla ritaði @ 11:29 am
Thursday, February 28, 2008
ég er þreytt í dag. og mjög svo vör um mig allt í einu með þennan miðil. málið er að ég er að leita mér að minni íbúð, ætla að leigja með öðru fólki. ekkert að því en þegar ég sendi email er hægt að 'googla' netfangið og finna þessa síðu. vil ég að væntanlegir meðleigjendur mínir viti svo mikið um mig? og hvað með væntanlega vinnuveitendur? er hægt að lesa vitlaust út úr pári mínu hérna eða er þetta bara toppurinn á ísjakanum og enga raunhæfa mynd hægt að draga? veit ekki. veit bara að ég spái ekki alltaf í hvað ég er að skrifa. skrifa bara það sem mér dettur í hug.
***
there's a small café here in edinburgh that i simply love. the food is awesome, home made cakes, breakfast all day (both healthy and clog-your-veins yummie), the staff is friendly, and what's most important - the coffee is, i believe, the best in edinburgh. and it's hard to get a decent cuppa here i tell ya! luckily, i have friends who are very particular about their coffee, and have been kind enough to let me in on their secret places. this particular place is my favourite. the coffee: flavour and strength is good, the heat just right, the foam as it should be; everything comes together to make it truly enjoyable.
however, what i absolutely adore about this café is the size of the place. it's so small but people somehow don't seem to mind. strangers share a table in every corner, read books and papers they can borrow, shoot a glance towards the busy street outside every now and then and slowly, slowly, drink their morning/afternoon cup. it's lovely.
i'm craving for my fix. i'm tired today.
mariaerla ritaði @ 11:52 am
Tuesday, February 26, 2008
mér finnst magnað að óskarinn hafi bara alveg farið fram hjá mér! fattaði það kvöldið sem hann átti að vera en nennti ekki að horfa. áhugaleysi? leti? kannski.
grunar þó að ég hafi verið svo upptekin við að ýta áhyggjum í burtu að ég hafi svolítið ýtt ÖLLU í burtu - líkt og ég vildi ekki áminninguna um hversu breytt lífið er.
stundum, og bara stundum, er dálítið skrítið að vera ein í ókunnu landi og vita ekkert hvert maður á að snúa sér til að finna starfið sem mann langar í. heima talar maður bara við mann sem þekkir mann og *púff* - svei mér ef ísland er ekki svolítið töfraland. af hverju er ég þá svona treg að koma heim?
mariaerla ritaði @ 06:50 pm
Sunday, February 24, 2008
mittens, kittens, smittens
it's that time again. rather cold outside, but you know that spring is just around the corner, so you don't fret. in fact, curling up on the sofa has never been more appealing and rewarding. i'm surrounded by candles, watching tv and writing a little. i'm not waiting - i'm just enjoying.
had my first experience as a barmaid last weekend and another shift last night. working in a bar on rugby night (3 games yesterday) can be crazy. we had to shut for half an hour - just to clean it (we were running out of glasses as well) and get certain people out. it was so crowded, the floor was covered in beer and broken glass. it was awesome. am glad i got a trial run last weekend though - just to remove the 'deer-in-headlights' look from my eyes when serving ;)
am still looking for a permanent job - i'm just an extra at the bar.
in other news i'm happy and try not be worried about the days ahead. there's something sweet in the air that's making me smile. i've got amazing people in my life and i love being ... i just love being! i came home the other day to find a package waiting for me. my beautiful friend lára had knitted me some woolen mittens. thank you lára - they're amazing :)
i'm so grateful for my friends, i hope you know who you are xxx
mariaerla ritaði @ 06:21 pm
Sunday, February 10, 2008
i'm doing that whole navel thing - taking a good look into that lovely little button placed so perfectly on my belly. and yes, i like my bellybutton. just not always what's behind it.
i met a boy i know the other day. a musician who is studying music here in edinburgh. i had just come from the gym, standing behind a window in a charity shop (looking at books), when this dark haired boy waved at me. i just stood there, unsure he was waving at me because my face was bright red, my hair a mess, had no makeup so no way he could recognize me. i walked outside to his big smile and a coffee i really wanted in his hand.
we started talking and suddenly i found myself admitting that i needed a job. he said something that struck me. he had just gotten a job at a restaurant and blurted out the fact that he had 'lost his self respect'. here was me thinking that i just needed to grow up and get a job 'like the rest of us' as my friends would say. this boy, however, a fellow artist, wanting nothing more than to live off his talent but having to succumb to a job he hated in order to eat that month.
i understand how he feels. although, i'm not sure i'm losing my self respect. it's more a matter of ego. i need to put it aside for now. perhaps not my pen, but yes, my ego - i'm just struggling with how closely connected the two are. it's not a question of growing up (in fact, i hope i never do), i need to adapt to my new life, adapt to the path i have chosen, to the decisions i've made. i need to swallow my pride. i need a job.
mariaerla ritaði @ 12:42 pm
